5 Eylül 2010 Pazar

En iyisi Ağlamak

Kabul edelim...Seviyoruz acıyı ve hüznü...Hayatımızda geride bıraktığımız zamanlara dönüp baktığımızda bizi en çok etkileyen şeyler acılı ve hüzünlü şeyler değil mi?Ama bu şekilde acı ve hüzünle değil de büyük bir teslimiyet içinde ağlamadınız mı hiç? Evet!!!!...Evet!!! Ben o anlarda yaşadım... Acı değildi, hüzünlü değildi...Sevinçli değildim...Ağladım ama bundan utanmadım... Neden ağladım diye dövünmedim.... Tersine hayatımda "ben varım" dediğim anlar bu anlar oldu... Bu nasıl bir hayat diyerek Allah'ıma sığındığım eridiğim tükendiğim anda döktüğüm gözyaşlarım... Ne daha fazla bilgili olmak istiyorum, ne daha iyi ve rahat bir yaşam... Ne Mecnun gibi sevmek...Ne Leyla gibi biri tarafından sevilmek... Ben ağlamak istiyorum yalnızca titreyerek... Bunca manasızlık arasında bu hayatı anlamlı kılacak tek şey bence bu gözyaşlarım... Nasıl anlamaz bu insanlar bu hayata ait olmadığımızı? Nasıl farketmezler özledikleri asıl şeyin her gün peşinden koştukları şeyler olmadığını? Neden göremezler, asıl istediklerinin insanlar tarafından taktir vs görmek değil bir şekilde varolmak istediklerini...4/1/2007

Saatlerdir düşünüyorum... Uyumak istedim gecenin 4 buçuğu oldu uyuyamadım... Belki de haykırmam gerekiyordu... Ben şu an varım...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder